Man Kheili Daghonam Golam
To Dige DaghonaM Nakon

Man Kheili Az To Badtaram
TekYe Be Shoneham Nakon

Boro Ke VaghteShe Beri
Boro Ke Kheili Delkhoram

Boro Boro Hata Toro
Daste Khoda NemisParam

یا صد تا شبنم اشک روی چشمات نشسته ؟

منم مثل تو بودم یک روز تنهام گذاشتن

یه دریا اشک حسرت توی چشمام گذاشتن

چه تهمت ها شنیدی

چه تلخی ها کشیدی

عروسک جون تو می دونی چه حسرت ها کشیدی !

عروسک جون زمونه منو این گوشه انداخت

به جای هجله ی بخت برام زندون غم ساخت

بمیره اونکه می خواسته ما رو گریون ببینه

سراب سینه هامون رو  ز غم ویرون ببینه

عروسک جون نگاهم کن

چشمهام برقی نداره

زمستون تو قلبم که هیچ گرمی نداره

باید اینجا بخشکم تو گلدون شکسته

نه اینکه باغبون نیست در گلخونه بسته

دلم می خواد یه روزی بعد سالها پرستو ی سعادت رو ببینیم

نمی خوام بیش ازین تو صورت هم نشونه ی یآس و وحشت رو ببینیم

دلم می خواد یه روزی فارغ از غم تبسم روی لب هامون بشینه

شاید اون روز دوباره جون بگیره نهال آرزوهامون تو سینه

حرف هایم این روزها هیچ شباهتی به یک قصیده ، به یک غزل ، حرف هایم هیچ شباهتی به یک شعر ندارند . حرف هایم هیچ شباهتی به این روزها ندارند . به این مردم . به این خیابان های شلوغ . به تویی که خیره می شوی به چشمانم درست همان موقعی که دیگر نوری نیست در این چشم ها .درست همان موقعی که پر از فریادم . حرف هایم هیچ شباهتی به قول ها ، حرف ها ، دل هایی که مردم می بندند و یادشان می رود ندارد . و چه زود یادشان می رود . من فقط می نویسم . می نویسم از تمام آنچه هر روز را برایم رنگی می کند ، نمی گذارد که خواب هایم حتی ؛ حتی خواب هایم سیاه باشند و سفید . من فقط می نویسم . می نویسم از تمام آنچه زندگیم را معنی می دهد . از تمام آنچه دلم را خوش می کند ، مرا دلخوش می کند .

در این روزها که دلخوشی هم دیگر بهانه می خواهد . در این روزهای سرد زمستان .

می توانم سطر به سطر یک پرنده را بنویسم بدون هیچ غلطی و حتی بی هیچ قلم خوردی . می توانم از یک نگاه بنویسم بدون هیچ انتظاری . یا از یک لبخند بدون هیچ اظطرابی . می توانم از یک باغ داوودی ، یک پنجره پر از شمعدانی ، از یک کوچه پر از اقاقی ، می توانم ازیک خانه بنویسم که یاس ها هنوز در آن نفس می کشند . می توانم از یک نگاه بنویسم که هیچ چیز جز صداقت ندارد . می توانم سطر به سطر از خنده های کودکانه ، از گریه هایی عاشقانه ، از غربت یک لحظه ی به ناگاه ، می توانم از تو بنویسم هنگامی که بی دلیل قدم هایت حساب و کتابشان به هم می خورد . می توانم از تو بنویسم زمانی که به ناگاه غریب می شوی . می توانم از تو بنویسم زمانی که سطرهایم خالی از عاشقانه اند ، اما هنوز عاشقانه اند . می توانم از تو بنویسم وقتی که یادت می رود . و چه زود یادت رفت .

تویی که امروز رفته ای. تا من باز با دلخوشی هایم خوش باشم ، با درختان نفس بکشم ، با برگها حرف بزنم . با سار ها پرواز را تجربه کنم . با قدم های یک کودک دوساله که رد پای معصومیت اند بر پیاده روهای این خیابان های بی روح ، سطر به سطر بنویسم . با نگاه یک پیرمرد نشسته بر صندلی های سرد یک بوستان حرف بزنم . با غزل ها ، با عاشقانه هایی که زمانی کسی ، که زمانی منی سروده بود آرام گیرم . و عجیب دلگیرم من این روزها ... .

می توانم امید داشته باشم . به حرف هایی که صادقانه اند . به لحظه هایی که صحیح و غلط ندارند و به سطرهایی که جز حرف های یک دل نباشند . می توانم امید داشته باشم . به یک روز پر از خوبی . به یک شهر پر از آدم هایی که هنوز نفس می کشند . به یک جمله ، وقتی کسی را سبک تر می کند . به یک گریه ، وقتی بغضی را می شوید و با خود می برد . به یک گل وقتی کودکی را خشنود می کند . به یک حق ، وقتی بخشوده می شود . به یک بدی ، وقتی از یاد می رود . درست مثل همان ها که ساده از یاد بردی . همانها که زود از یاد بردی . که شاید زود از یاد ببری . که انگار از یاد بردن عادتت بود و من نمی دانستم . می توانم میان تمام این مردم ، تمام این ها که قدم هایشان حساب برف ها را نا معلوم می کند ، میان تمام اینها تنها باشم ؛ و دلخوش . در این روزها که دلخوشی هم دیگر بهانه می خواهد . در این روزهای سرد زمستان .

روزگار غریبی است . روزگار غریبی است .

این روزها شب ها مدام تاریک تر می شوند و مردم مدام غریب تر. کیف ها بیشتر ، کفش ها بیشتر . حرف ها ، درس ها بیشتر . رنگ ها بیشتر . آسمان دلگیر تر ... . چه کسی یادش بود ، غایبِ قصه که بود ؟ من جوابش دادم : هر چه پروانه که بود !!!! و واجب است که بدانیم این روزها پروانه ها درست به همین زودی منتظر بهارند ، درست به همین زودی . در میانه های سرد و دلگیر زمستان .

باید تو رو پیدا کنم ..

شاید هنوزم دیر نیست

تو ساده دل کندی ولی . . .

تقدیر بی تقصیر نیست !

با اینکه بیتاب ِ منی . .

بازم منو خط می زنی !

باید تو رو پیدا کنم ، تو با خودتم دشمنی !!

 کی با یه جمله .. مثل ِ من می تونه آرومت کنه !؟؟؟

اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه !؟

دلگیرم از این شهر ِ سرد..

این کوچه های بی عبور

وقتی به من فکر می کنی ... حس می کنم از راه ِ دور !

آخر یه شب این گریه ها

سوی چشامو می بَره ..

عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی می پره !

باید تو رو پیدا کنم !

هر روز تنهاتر نشی !!

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی !

پیدات کنم حتی اگه..

پروازمو پر پر کنی..

محکم بگیرم دستتو ..

احساسمو

باور کنی ..

باید تو رو پیدا کنم

شاید هنوزم دیر نیست !

تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست باید تو رو پیدا کنم هر روز تنهاتر نشی

راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی . . .

گذشت افسانه ی این عمر کوتاه

نشد کس از دل تنگ من آگاه

تو را همراه می دانستم ، افسوس

تو هم بودی رفیق نیمه ی راه

تا دیار نیستی راهی نمانده

در سرای سینه جز آهی نمانده

حاصلی از عمر کوتاهی نمانده !

***

به دریای طوفانی زندگانی ، شکسته چرا زورق مهربانی

در این شهر سر تا به دامن خموشی ، بیا مردم از دوری مهربانی

خدایا فراموشیم ده ، لب بسته خاموشیم ده

چه حاصل ز هشیاری دل ؟ ، تو مستی تو مدهوشیم ده

خدایا چه می شد که دستی ، ز من این محبت بگیرد

دل با همه مهربونم ، در این سینه روزی بمیرد ؟ 

خدایا فراموشیم ده ، لب بسته خاموشیم ده

            چه حاصل ز هشیاری دل ؟ تو مستی تو مدهوشیم ده  (اهنگ  ستار)